Niet de politiek, maar de realiteit achterhaalt de ambities voor de bouw van windturbines op zee
De reactie vanuit de Nederlandse politiek om de ambities voor windenergie op zee terug te schroeven, doet het voorkomen alsof dit een politieke keuze is. Dit gebeurde in juli, nadat in een onderzoeksrapport werd geconcludeerd dat het eerdere doel „niet realistisch” bleek. De ambities werden teruggeschroefd van 50 gigawatt naar 30 tot 40 gigawatt in 2040.
Al in 2023 was echter duidelijk dat de ambities niet realistisch waren. In een speciaal verslag ‘Hernieuwbare offshore-energie in de EU’, dat in september 2023 werd gepubliceerd door de Europese Rekenkamer, werd al gesteld dat het uitrolpercentage van wind op zee aanzienlijk zou moeten stijgen, maar dat de stijging van de inflatie de ontwikkeling van wind op zee kon vertragen. Ook werd in dit rapport al benoemd dat een grootschalige commerciële uitrol van wind op zee niet wordt verwacht vóór 2030 en dat de bijdrage ervan tot het bereiken van de streefcijfers voor 2030 hoogstwaarschijnlijk onbeduidend zouden zijn.
(Het rapport is hier te downloaden: https://microtux.nl/wp-content/uploads/2024/05/Speciaal-verslag-2023-Hernieuwbare-offshore-energie-in-de-EU-.pdf)
Volgens WindEurope werd er in Europa in 2024 voor 2.3 GW aan offshore capaciteit gerealiseerd, waarmee het totaal aan offshore windcapaciteit vorig jaar op 37 GW uitkwam.
In de EU-strategie voor offshore windenergie zijn de streefcijfers vastgesteld op een ambitieus niveau van 61 GW geïnstalleerde capaciteit tegen 2030 en 340 GW tegen 2050. Dit betekent dat tussen 2030 en 2050 nog 279 GW aan offshore windcapaciteit gerealiseerd zou moeten worden, waarvoor een jaarlijks bouwtempo van 14 GW nodig is, 7x zoveel als in 2024 gerealiseerd is!
Ondertussen zijn de kosten voor projectontwikkelaars dusdanig opgelopen, dat er nauwelijks nog biedingen worden gedaan op nieuwe tenders die door overheden zijn uitgeschreven. De financiele risico’s zijn daarvoor te groot.
Daarmee lijkt de realiteit het te gaan winnen van de ambities. De vraag is dan ook niet of, maar wanneer Nederland en de EU gaan toegeven dat wind op zee niet de oplossing gaat zijn voor de toenemende elektriciteitsvraag